ŚrodaWlkp.

ZGROMADZENIE SIÓSTR MIŁOSIERDZIA

ŚWIĘTEGO WINCENTEGO A PAULO

Zgromadzenie założone we Francji w XVII wieku przez Św. Wincentego a Paulo i Św. Ludwikę de Marillac, znane jest w Kościele pod nazwą Zgromadzenie Sióstr Miłosierdzia Świętego Wincentego a Paulo, Służebnic Ubogich.

Św. Wincenty A Paulo (1581 - 1660) uważny na to, by nie wyprzedzać Opatrzności i uległy natchnieniom Ducha Świętego odkrył nędzę materialną i duchową swoich czasów, poświęcił swoje życie służbie i ewangelizacji Ubogich, których nazywał : "Panami i Mistrzami".

W tym celu założył Bractwa Miłosierdzia (1617) i Zgromadzenie Misji (1625). Opatrznościowo spotkał Świętą Ludwikę de Marillac (1591 - 1660), która podjęła z nim ścisłą współpracę.

"W dniu Zesłania Ducha Świętego, kiedy była na Mszy świętej w Kościele, wyjaśniły się jej zamiary Boże i zrozumiała, ze przyjdzie czas gdy będzie mogła złożyć śluby w małej wspólnocie z kilkoma innymi osobami, które postąpią podobnie"

W roku 1630 Ks. Wincenty powierzył Ludwice de Marillac pierwsze Siostry, które poświęciły się w służbie w różnych bractwach.

Dnia 29 listopada 1633 roku Siostry zgromadziły się wokół Ludwiki de Marillac, aby swój ideał realizować pod jej kierownictwem w siostrzanej Wspólnocie.

Początkowo Siostry miały staranie o ubogich chorych w ich mieszkaniach, w miastach i na wioskach. Następnie w miarę potrzeb o chorych w szpitalach, nauczanie dziewcząt, dzieci porzucone, galerników, rannych żołnierzy, uchodźców, starców, umysłowo chorych i innych...

Założyciele przekonani, że miłość Chrystusa, która powinna naglić Zgromadzenie nie ma granic, wysłali Siostry poza granice Francji. W roku 1652 wysłali pierwszą grupę Sióstr do Polski na prośbę Królowej Marii Gonzagi. Siostry zajęły się chorymi, ubogimi oraz nauczaniem. Zakładały szpitale, przedszkola, ochronki i domy opieki.

Do Środy Wielkopolskiej Siostry Miłosierdzia Św. Wincentego a Paulo przybyły w roku 1860. Hrabstwo Zygmunt i Celina z Działyńskich Grudzińscy, właściciele dóbr w intencji wypraszania potomstwa sprowadzili z Poznania pięć Sióstr Miłosierdzia i oddali im mały piętrowy domek z ogródkiem przy ul. Dąbrowskiego 22. Założono w nim ochronkę dla 50 ubogich dzieci i szwalnię dla dziewcząt, również biednych. Z czasem domek stał się za mały, gdyż przybywało dzieci. Siostry przeniosły się do obszerniejszego budynku przy Rynku 3/5, gdzie znalazły pomieszczenie dla 150 dzieci i około 70 dziewcząt.

Nadszedł czas prześladowań tzw. Kulturkampf (1880), tępiono katolicyzm i polskość, dzieła zostały zamknięte. Stan ten trwał do Pierwszej wojny światowej. Siostry wówczas prowadziły własny szpital. Podczas drugiej wojny światowej na prośbę władz miasta Siostry zajęły się młodzieżą i dziećmi przedszkolnymi. Przez cały okres wojny Siostry nie przerwały pracy w szpitalu.

Od 1952 roku jedna z Sióstr podjęła pracę w Biurze Parafialnym, inne zajęły się katechizacją, opiekowały się ubogimi, chorymi i czynią to nadal.

Obecnie jedna Siostra Miłosierdzia pracuje w Caritasie Parafialnym, a dwie Siostry służą chorym w szpitalu. Pozostałe Siostry, którym siły fizyczne nie pozwalają ofiarowują swoje cierpienia i modlitwy za cały Kościół Święty i w intencjach Ojca Świętego. Zgromadzenie jest maryjne od początku swego istnienia, a Święta Ludwika zawierzyła Zgromadzenie Matce Bożej w specjalnym akcie.

W 1830 roku Maryja objawiła się Św. Katarzynie Laboure i powiedziała: Zgromadzenie ja je kocham.

Maryja Niepokalana powierzyła Św. Katarzynie posłannictwo "Cudownego Medalika" i rozszerzenia go na cały świat. Prosiła również o założenie Stowarzyszenia Dzieci Maryi. Zgromadzenie jest misyjne i międzynarodowe. Trzy lata temu został założony dom w Kazachstanie, pracuje tam sześć Sióstr z Polski. Zgromadzenie dzieli się na trzy prowincje: Chełmińsko - Poznańską, Warszawską i Krakowską.

W naszym domu mieszkają:

Siostra przełożona	Siostra Maria	Siostra Helena
Siostra Gertruda	Siostra Halina	Siostra Magdalena